Krannies' Blog :: เรื่องกินเรื่องเที่ยว เดี๋ยวเราจัดให้

สวัสดีวันอาทิตย์ในตอนค่ำที่ฝนตกเย็นสบายครับ~

วันนี้ก็ต้องขออภัยไว้ก่อนในกรณีที่ขาประจำที่เข้ามาหาอ่านเรื่องรีวิวร้านอาหารนะครับ ^^

ช่วงนี้ยุ่งๆนิดหน่อยจากที่ถอดเฝือกแล้วต้องเคลียอะไรๆที่มันทำไม่ได้ตอนใส่เฝือกนั่นแลครับ

........................

 หลังจากที่เมื่อวาน บ่นๆเรื่องคุณหมอกะคุณยาคลายกล้ามเนื้อไป

http://fussykran.exteen.com/20090509/entry

วันนี้ได้ฤกษ์ไปหาหมออีกครั้งครับ ตรวจเช็คสภาพครั้งสุดท้ายเพื่อที่จะดูได้ว่าจะเขวี้ยงเฝือกใส่่ถังขยะได้หรือยัง
ก็เลยเดินทางไป ณ โรงพยาบาลเดิม ใครที่ยังไม่รู้เรื่องก็กลับไปอ่านได้ในเอนทรี่ที่แล้วครับผม ^^

ไอตอนไปก็ไม่ได้คิดอะไรอ่ะนะ เพราะว่าคราวที่แล้วที่หมอนัดก็ไม่ได้ไปเจออาจารย์หมอท่านเดิม
แต่....

คราวนี้ไม่ทราบว่าด้วยความเป็นเจ้าของไข้ที่แท้จริง

หรือว่า

พรหมลิขิตอะไรก็ตามแต่

...

ผมได้เจอกับอาจารย์หมอคนนั้นอีกแล้ว มายก๊อด !!

ในใจก็ได้แต่คิดว่า เอาวะ หมอเค้าคงไม่มานั่งบิดเล่นให้เจ็บเหมือนครั้งก่อนหรอกน่ะ

แล้วก็เข้าไปนั่งๆคุยตามปกติ จรพอถอกเฝือกวางเท่านั้นแหละ

ท่านหมอแกถามก่อนเลยแพทเทิร์นเหมือนเดิมเด๊ะๆ

หมอ: เจ็บมั๊ย?
ผม: (อ่าวเห้ยประโยคคุ้นๆ) อ่า... ตอนนี้ไม่เจ็บแล้วคับ
หมอ: (เอามือไปกดอีกที่ เป็นที่ที่แกบิดเอาไว้)เจ็บมั๊ย?
ผม: อ่า... ไม่แล้วคับ(แต่เสียวสันหลังวาบๆ)

จบประโยคแค่นี้ หมอก็แสดงท่าไม้ตายท่าเดิมออกมาทันที!!

บิดข้อเท้า ซ้ายที ขวาที ขึ้น ลง หน้า ต่อย ปล่อยพลัง กันเต็มที่ ...
อื่อหือ หลังจากนั้นไม่มีอะไรมาก เสียงที่ได้ยิน กึ๊ก!!

เห้ย แม่ง ชา อีก แล้ว

ฝันร้ายในวันนั้นเหมือนมันกลับมาหลอกหลอน
นั่งคิดในใจไปเรื่อยๆว่า 

ก่อนหน้านี้หมออยู่ WWE ปล้ำกะเดอะ ร๊อกมาก่อนใช่มั๊ย เอะอะ หักขาๆเนี่ย เห้ย!!

ว่าแล้วเหมือนหมอรู้ความคิด ตอบกลับมาอย่างใจเย็นๆว่า

ไม่ต้องกลัวๆ หมอจัดกระดูกให้เข้าที่

อ่าว แล้วตอนแรกเอกซเรย์ไม่บอก แล้วกระดูกกูมันไปผิดรูปตอนไหน
จะว่าไปตอนดูผลเอกซเรย์ตอนแรกก็รู้สึกแปลกๆตากับตำแหน่งข้อต่อนิดๆเหมือนกันแหละมั้ง

สักพักเค้าก็ให้นั่งพักรออาการสักครู่ แล้วคุณพี่พยาบาลที่น่ารักก็เอาครัวซองกับน้ำเก๊กฮวยมาให้พร้อมกับ

" ย า ค ล า ย ก ล้ า ม เ นื้ อ "

อ่าว... คิดว่าเราจะไม่ต้องเจอกันอีกแล้ว ไม่คิดว่าเราจะกลับมาพบกันเร็วขนาดนี้ แล้วคราวนี้ใครจะขับรถกลับบ้านแทนกูละเนี่ย
ก็เลยบอกพี่พยายามเค้าไปว่าต้องขับรถกลับ เอ้อ เค้าก็ดีนะ เค้าก็บอกว่างั้นยังไม่ต้องทานก็ได้ ทานแต่ของว่างที่ให้มาก่อนถึงบ้านค่อยกินยา เอ้อ ดีเหมือนกันนะ

สักพัก ขาเริ่มหายชา ลุกขึ้นเดินได้ตามปกติ แต่ไม่ทันที่จะได้ทดลองขาตัวเอง ท่านหมอ กลับมาอีกครั้ง

พร้อมกับท่าไม้ตายแองเกิ้ลล๊อกเช่นเคย ไม่ต้องห่วง คราวนี้ผมเตรียมตัวรับมือไว้แล้ว

ด้วยการนั่งเฉยๆ ปล่อยให้หัก อืม อยา่กหัก หัก เอ้า เอา ให้สบายใจ จะได้ไม่ต้องไปหักคนอื่นต่อ

โอ คราวนี้ไม่มีเสียงอะไร ไม่มีอาการเจ็บอีกแล้ว เดินปร๋อได้อย่างสบายใจ ปลอดโปร่งโล่งสบายโดยไม่ต้องใช้ลอริเอะอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน

โอ พึ่งรู้ว่าแองเกิ้ลล๊อกของหมอไม่มีผลก็คราวนี้แหละ หรือว่ามันชินชาไปแล้วนะ

โอ้เยสสสสสสส ตอนนี้ผมหายดีแล้ว ได้เตะบอลแล้ว โอ้เยส!!! 

ผมขอบคุณหมอเป็นการยกใหญ่ 

โอ หมอเยี่ยมมาก ไม่รู้ว่าไอเสียง กึ๊ก ครั้งท้ายสุดนี่มันจะทำให้กระปรี้กระเปร่าได้ขนาดนี้
ผมดีใจที่จะได้กลลับมาเล่นฟุตบอลในตอนเย็นครับ

หลังจากขอบคุณหมอเสร็จ กำลังเดินออกจากห้อง

อยู่ก็มีเสียงตามหลังมาหนึ่งเสีัยง

"ช่วงนี้พักการเล่นฟุตบอลอีกหนึ่งอาทิตย์นะครับ"

............

อารมณ์มันเป็นเยี่ยงนี้ เลยล่ะ ...